Titel: Condemned, The
Auteur:Frank
Genre: Action
Subgenre[?]:
Regisseur: Scott Wiper
Acteurs: Steve Austin, Vinnie Jones, Robert Mammone, Manu Bennett, Rick Hoffman e.a.
Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:2007
Speelduur: 114 minuten
Cijfer: 2
10 mensen die op hun dood aan het wachten waren op Death Row krijgen een 2de kans. Ze worden allen op een eiland gedropt waarbij er van de 10 er het maar eentje mag overleven. Ze hebben allen een enkelband met explosieven om het been zodat ze niet ontsnappen. Deze kan uiteraard ook gebruikt worden als meer dan één het weet te overleven. Ze hebben hier 30 uur voor en op het eiland wordt er zo nu en dan wapens gedropt om het spel meer inhoud te geven. Dit alles wordt opgenomen en live op internet uitgezonden als een ultra gewelddadige variant van Big Brother.
Komt deze korte plotlijn je bekend voor? Bij mij was dat in ieder geval wel zo. Dit schreeuwde vanaf het eerste moment Battle Royale rip-off naar mij. En weet je wat? Dat is het ook! Naast de bovenstaande plotlijn zit er ook enkele subplots in. Denk aan onze “goede” crimineel Jack Conrad (Steve Austin) en diens verhaal. Daarnaast natuurlijk ook de gameshow producer (Robert Mammone) die dit geweld aan de man brengt. Hier probeert men natuurlijk een flinke moraal aan de kijker mee te geven in de trend van wie naar geweld kijkt is net zo erg als degenen die het geweld beoefenen.
De gehele film is naast dat het een verheerlijking van geweld is met een moraal over geweld ook op meerdere punten een contradictie. Stel je voor dat er een tv ploeg is die van te voren weet dat ze aan een programma gaan werken met brute moordenaars, verkrachters en meer van dit soort waarvan er maar één het mag overleven. Tijdens de film wordt deze ploeg onwel van het geweld en geven ze aan dat ze niet verwacht hadden dat het zo extreem zou gaan worden. Jawel, dit is natuurlijk erg geloofwaardig en geeft ook nog eens blijk van de goede kant van deze tv ploeg. Wat mij betreft was dat gedeelte van de film al een contradictie die nergens op sloeg. Daarnaast was er ook nog eens een FBI agent die zich niet bewust is van de smerige kant van de Amerikaanse regering. Ook al zo;n geloofwaardig gedeelte van de film.
De film zit dus vol met ongeloofwaardige plotwendingen en is een contradictie op meerdere vlakken. Juist deze ongeloofwaardige zaken waarbij de “goede” kant van de mens naar boven komt voelen overdreven Amerikaans aan. Het is een gewoonte van Amerikaanse films dat de helden hun kop in het zand steken en blind zijn voor de slechte kanten van hun regering en van de Amerikaanse bevolking op zich. Daarnaast was het gewoon ronduit slecht dat in een film waarbij aan de ene kant geweld tot het uiterste verheerlijkt wordt er ook nog eens een moraal zit dat de kijkers van dit geweld even slecht zijn als de geweldenaren op zich.
Als de film zich gewoon gehouden had aan het flinterdunne plot met een verheerlijking van geweld dat was het nog een film geweest die het op een zaterdagavond met een hapje en een drankje goed zou kunnen doen. Nu door deze subplots en moraal is het een film die ronduit de kijker weet te ergeren aan het eind. Laat ik ook niet de slechte acteerprestaties van “Stone Cold” Steven Austin vergeten. Ik hoop dat de man zijn worstelcarrière nog niet opgegeven heeft want acteren is voor hem niet weggelegd. Het enige pluspunt wat ik aan deze film kon vinden was Vinnie Jones als heerlijke badguy McStarley. Mijn eindoordeel is; laat deze film liggen waar je hem hebt zien liggen en ga op zoek naar Battle Royale!
