Titel: Chi To Hone
AKA Titel: Blood & Bones
Auteur:Frank
Genre: Drama
Subgenre[?]:
Regisseur: Yoichi Sai
Acteurs: Takeshi Kitano, Hirofumi Arai, Tomoko Tabata, Jô Odagiri, Kyoka Suzuki e.a.

Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:2004
Speelduur: 140 minuten
Cijfer: 8

Zoals de vaste bezoekers van TotF wel weten ben ik een groot liefhebber van de werken van Takeshi Kitano. Niet alleen zijn geregisseerde werken maar vooral de werken waarin hij gewoon gecast is. Nu speelt Kitano af en toe een kleine rol in een door een ander geregisseerd werk, maar een grote rol zie je hem haast niet doen. Ik was dan ook erg benieuwd naar Blood and Bones, een film van meer dan 120 minuten waarin Kitano de hoofdrol heeft en met veel screentime.

In 1923 komt Shunpei Kim vanuit Korea met de boot naar Osaka vlucht om daar een beter leven te beginnen. Dit wordt verteld door zijn zoon.

Dit is de introductie tot de man Shunpei Kim gespeeld door Takeshi Kitano. Een man die in Osaka inderdaad een ander leven begint. Hij krijgt daar een vrouw en kinderen. Alleen is Shunpei een man die doet wat hij wil wanner hij het maar wel en hoe hij het maar wil. Hij neemt zijn vrouw wanneer hij maar wil, als hij een andere vrouw wil dan doet hij dit ook. Wil hij iemand een flink pak slaag geven dan doet hij dit ook. Shunpei is de heer en meester over zijn leven en over dat van allen in zijn nabijheid en dat zal hij je laten weten ook.

Blood and Bones vertelt je het verhaal van deze mededogenloze man en zijn familie en wijk vanuit de ogen van zijn zoon. Je gaat van de jaren 20 tot uiteindelijk midden jaren 80. Je ziet wat voor invloed Shunpei op zijn familie heeft direct en indirect, maar ook op de wijk die hij beheerst. Door zijn mededogenloze en gewelddadige natuur zie je hoe hij hetgeen wat hem niet aanstaat verwoest en hardhandig uit zijn leven verwijdert of probeert te verwijderen. Je ziet hoe hij de levens weet te verwoesten die met hem in aanraking zijn gekomen tot extreme vormen.

Shunpei Kim is een man die je niet in je leven wilt hebben als je ziet wat hij veroorzaakt heeft met zijn eigen familie en de wijk waarin hij woont en heerst. Blood and Bones is alles behalve een vrolijke film en ik moet eerlijk zeggen dat ik niet voorbereid was op hetgeen wat ik te zien zou krijgen. Je zou verwachten dat deze film niet alleen maar doffe ellende en misère is, maar dat is het wel. Daarmee is het ook niet wat je in de eerste instantie van Kitano zou verwachten. Desondanks moet ik zeggen dat dit Kitano’s beste rol is tot dusver. Hij zet Shunpei met zoveel kracht en eerlijkheid neer dat je de man uiteindelijk gewoon gaat haten. Ondanks dat je een hekel krijgt aan het karakter wat Kitano speelt, is het gewoon een genot om Shunpei neergezet te zien worden door hem. Kitano is de drijvende kracht achter deze film met een sterke navolging van de rest van de cast die hem support. Als het de bedoeling was om een beeld neer te zetten van een man die je moet gaan haten zonder er begrip voor te hebben dan is Yoichi Sai geslaagd in zijn opzet. Als het echter zijn bedoeling was om ook begrip te kweken dan is dat gruwelijk misgegaan. Enigszins gevoel voor Shupei krijg je niet, alhoewel er meer dan genoeg gevoel is voor de mensen rondom Shunpei.

Deze film is gebaseerd op het autobiografische boek Chi to Hone (Blood and Bones) van Sogiru Yang, de zoon van Shunpei Kim. In dit boek wordt er wel uitgelegd hoe de vader van Sogiru zo geworden is in de loop der jaren. Dit is wat in de film ontbreekt, het maakt het geen slechte film of doet de film falen in zijn opzet. Integendeel juist, een element wat in het boek erg belangrijk is, komt in de film erg sterk en goed naar voren. De hele film wordt namelijk vanuit enkele locaties gefilmd. Merendeels vanuit de wijk  waar Shunpei woont. Sterker nog, het filmwerk in deze wijk is ook bijna altijd vanuit dezelfde camerastandpunten wat weinig verandering aangeeft. En dat is ook wat er met die wijk met Koreaanse vluchtelingen aan de hand is. Japan is aan het veranderen in de jaren dat Shunpei regeert in zijn kleine stukje Japan, maar daar is in de wijk weinig tot niets van te merken. De tijd lijkt stil te staan in deze wijk van één van de grootste steden van Japan. Dat Japan wel verder gaat laat Yoichi Sai goed zien door de wijk af en toe te confronteren met de vooruitgang waarin deze wijk niet deelneemt in de vorm van een auto die langskomt of een vliegtuig wat over vliegt. Yoichi Sai is goed geslaagd in zijn opzet om het leven van Koreaanse vluchtelingen in Japan te laten zien door zijn manier van filmen en zijn kleine set.

Ik vond Blood and Bones een erg sterke film die me zeker wel wat gedaan heeft, alleen weet ik zeker dat dit geen film voor iedereen is. Sterker nog, ik denk dat deze film aan velen niet besteed zou zijn. Hij duurt meer dan 2 uur, her verhaal is veel herhaling en de film wordt hoe langer hoe dramatischer. Tevens ben ik er ook van overtuigd dat de opzet van Yoichi Sai om de leefstijl van Koreaanse vluchtelingen te laten zien velen voorbij zal gaan door de langdradigheid en eentonigheid van de film. Blood and Bones, een kunstwerk in zijn soort maar lang niet voor iedereen weggelegd.