Titel: Catch 22
Auteur:Robert
Genre: Oorlog
Subgenre[?]: Comedy
Regisseur: Mike Nichols
Acteurs: Alan Arkin, Martin Balsam, Art Garfunkel, Jon Voight, Martin Sheen, Charles Grodin, Peter Bonerz e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1970
Speelduur: 122 minuten
Cijfer: 4

Als een boek verfilmd wordt, kan dit op een tweetal manieren uitpakken, namelijk goed (hieronder versta ik: Das Boot en Band of Brothers) en slecht, waar Catch 22 een goed voorbeeld van is. Mijn mening hierover zal ik later toelichten. Catch 22 gaat, net zoals het gelijknamige boek van Joseph Heller, over een squadron B25 bommenwerpers in de laatste dagen van de 2e wereld oorlog. Het verhaal draait in grote lijnen om bombardier Yossarian (Alan Arkin). Yossarian ziet het nut van de oorlog niet meer in en, om het simpel te zeggen, hij wil niet dood. Yossarian heeft het gevoel dat iedereen hem dood wil hebben en wil daardoor niet meer vliegen. Dit probeert hij door zich door de dokter gek te laten verklaren. De dokter zegt dat er een “catch” is, namelijk catch 22. Catch 22 houd in dat iedereen die aan de grond wil blijven niet gek is en degene die de lucht in gaan, wel gek zijn. Dus met andere woorden, als hij gek is wordt hij aan de grond gehouden, maar op de grond is hij weer normaal en moet vliegen. Dit zorgt ervoor dat Yossarian toch moet vliegen. Hoe Yossarian het verder allemaal aanpakt, kun je zelf het beste zien en dan je oordeel geven. Yossarian heeft in de film last van flashbacks, althans van constant dezelfde. Hij bevind zich in zijn neuskoepel met een gewonde boordschutter. Dezelfde flashback wordt constant door de film herhaald. Het begint als een shot van een paar seconden en het wordt steeds uitgebouwd tot een volledige scène. Na 2 keer de flashback gezien te hebben, begon ik mij hier behoorlijk aan te ergeren, voornamelijk omdat er ook compleet geen vaart inzit. Tevens vind ik het acteerwerk van de acteurs, ondanks een aantal grote namen, zeer tegenvallen. Ik heb veel beter acteerwerk gezien, van veel onbekendere acteurs. Mijn globale mening over de film, is dat deze niet goed uit de verf komt. Ik heb het boek gelezen voordat ik de film gezien heb en daardoor vind ik de film uitermate teleurstellend. Joseph Heller heeft zelf meegewerkt aan het scenario. In het boek “Catch As Catch Can”, zegt Joseph Heller het volgende over de film: “I didn't care much about the movie as long as I was being paid”. Dit zegt wat over de insteek van Joseph Heller. Dit kan ik mij persoonlijk ook heel goed voorstellen, omdat ik het boek een meesterwerk vind. De grappen komen niet goed naar voren in de film, of ze worden helemaal niet genoemd. En dan te bedenken dat deze film als zijnde satirische komedie bedoeld is. Tevens wordt er maar een klein deel van de personages uit het boek in de film genoemd, en dan nog niet eens goed uitgewerkt. Zoals helaas wel vaker en zeker in dit geval, als je de keuze hebt tussen de film en het boek, zou ik voor het boek gaan.