In Berlin Calling volg je anderhalf uur het leven van Martin A.K.A DJ Ickarus. Je volgt hem spelend in een club en wanneer hij bezig is met het opnemen van nummers voor zijn album. Tegelijkertijd zie je dat hij verslaafd is aan alle soorten drugs en dat iedereen om hem heen zich zorgen om hem maakt. Helaas heeft Ickarus alleen nog maar oog voor zichzelf.

 

Door de verkeerde XTC-pil raakt hij in een drugspsychose en, na een gênante vertoning in een hotel, komt hij terecht in een afkickkliniek. Zijn behandelend arts wil dat hij in de kliniek blijft, totdat zijn bloedonderzoek terug is. Daarna zullen ze kijken hoe het verder moet. Ickarus stemt toe, als hij zijn computer en controller op zijn kamer mag houden. Hiermee kan hij z'n album afmaken.

 

Sommige scènes uit de kliniek doen denken aan "One Flew over the Cuckoo's Nest, door de gekkigheid die Ickarus met zich meeneemt en de invloed die hij heeft op zijn medepatiënten. De rol van Ickarus wordt geniaal neergezet door Paul Kalkbrenner, in het echte leven een DJ, als je je bedenkt dat dit zijn enige film is. Ook de rest van het volk uit de kliniek speelt goed, erg aandoenlijk is de rol van Peter Schneider als Crystal Pete. Maar de echte hoofdrol is weggelegd voor Ickarus' muziek. De film heeft echt een killer techno soundtrack, waaronder het in Nederland bekende nummer "Sky And Sand" van Paul Kalkbrenner.

Je ziet Ickarus eerst als DJ, dan als junkie en uiteindelijk als psychiatrisch patiënt. Wat deze film in mijn ogen zo goed maakt, is dat het "echt" is. Je ziet iemand die van zichzelf vervreemd is, maar dat zelf niet doorheeft. De fases die Ickarus meemaakt zijn herkenbaar. Daarvoor hoef je niet met de clubscene, Berlijn of drugs bekend te zijn. "Met vallen en opstaan" is de boodschap van de film. Ik ben om. De film is me erg goed bevallen. (De muziek ook. Dat had ik niet verwacht.) Het is geen tranentrekker of slapstick-comedy. Het is een soort portret, een biografie die niet saai wordt.