Titel: Autopsy: A Love Story
Auteur:Frank
Genre: Horror
Subgenre[?]: Shock / Romantiek
Regisseur: Guy Crawford
Acteurs: John Scott Mills, Dina Osmussen, Ginny Harman, Joe Estevez, Wendy Crawford e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:2002
Speelduur: 80 minuten
Cijfer: 5

Autopsy: A Love Story, dat is een titel die voor de horror en trash liefhebber veelbelovend is. Bij mij kwam meteen de vergelijking met Aftermath en een Nekromantik naar voren. De eerste laat een autopsie en het werken met de dood vanuit een oogpunt van steriliteit en extremiteit zien, de tweede laat necrofilie zien met een vleug van romantiek. De film is in deze meteen al onderhevig aan verwachtingen van mijn zijde, maar ja wat verwacht je ook met zo’n titel.

Charlie Bickle (John Scott Mills) werkt voor een man genaamd Dale Brodsky (Joe Estevez). Charlie is verantwoordelijk om pasgestorvenen op te kopen die niet te identificeren zijn en dus de dood ingaan als zogenaamde John en Jane Doe’s. Naast deze opkoop is hij ook nog eens verantwoordelijk voor het ontleden van deze doden en het opruimen van de stoffelijke overschotten. Hij heeft een soort van vriendin waar hij alleen maar mee samen is omdat hij medelijden met haar heeft. Hij lijkt een vrij normaal bestaan te lijden op het feit na dat de doden tot hem spreken. Of hij nu echt de doden kan horen of zo gek is als een deur dat laten we maar tussenbeide, maar hij hoort de doden.

Op een dag koopt Charlie een lijk op van een verdronken meisje (Dina Osmussen) die klaarblijkelijk zelfmoord heeft gepleegd. Charlie is op slag verliefd en kennelijk is het gevoel wederzijds. Dit lijkt ontleedt hij dan verder ook niet maar bouwt er een soort van relatie mee op.

De droom van ware liefde met dit lijk heeft echter een paar manco’s. De eerste is dat het lijk zo langzaam aan begint weg te rotten. De tweede is dat Dale erachter is gekomen dat Charlie een lijk en misschien wel meerdere heeft achtergehouden. De derde en meest belangrijke is dat Jill (ook een rol van Dina Osmussen) op zoek is naar haar dode zuster waar Charlie verliefd op is.

Dit verhaal lijkt genoeg in zich te hebben om uitermate extreem en goor te worden. Hier is echter niets van te vinden in deze film. Verder heeft het plot ook genoeg in zich zitten om een werkelijk goed verhaal neer te zetten waarbij je je als kijker achter de oren gaat krabben om de moralistische vraagstukken die je voorgelegd krijgt. Hier is ook niets van te vinden. Maar wacht even, deze film heeft ook genoeg in zich zitten om een erg grappige horror film neer te zetten. Ja hier is wel iets van terug te vinden maar onvoldoende voor mijn gevoel.

Lang verhaal kort: Deze film is niet voldoende voor de gore hounds onder ons, de film is niet voldoende voor de liefhebbers van dubbelzinnige of moralistische films en de film is niet voldoende voor een komische horror. Wat de film echter wel geeft is een twisted love story. Maar zelfs deze is niet voldoende

De film is echter wel weer een underground werk wat door een beginnend (semi) amateur regisseur gemaakt is wat de film wel weer extra punten geeft. Het valt duidelijk te zien in deze film dat het (semi) amateur werk is. Niet alleen aan het filmwerk is dit te zien maar het valt ook nog eens te merken aan de acteurs. Oh ja, het is ook altijd leuk om een lijk te zien bewegen door de heel erg langzame ademhaling van de actrice.

De film is leuk om een keer als obscuriteit te zien maar blijft achterwege op het horror en trash vlak. Naar mijn mening een jammere gore love story die veel beter had kunnen zijn.