Dit gedurfde portret van de Italiaanse oud-premier Andreotti demonstreert hoe je ook alweer politieke satire maakt. Een ijzersterke rol voor Toni Servillo en onnavolgbaar gefilmd door Sorrentino. Na drie kijksessies en ettelijke uren op Wikipedia te hebben doorgebracht, durf ik ook te beweren dat ik de film inhoudelijk kan volgen. Fascinerend, uitdagend, humoristisch en een feest voor de zintuigen.

 

Ik ben geen liefhebber van vechtsporten, zeker niet het soort waarin worstelaars elkaar voor de nep te lijf gaan met prikkeldraad en nietmachines. Bij Aronofsky’s ‘The Wrestler’ heb ik dan ook als gejankt als een klein kind. Maar vooral omdat het zo’n schitterende, menselijke film is. Van mij had Mickey Rourke die Oscarnominatie wel mogen verzilveren.

 

Het boek ‘Gomorra’, over de lange tentakels van de Napolitaanse maffia, was al een behoorlijke eyeopener. En Matteo Garrone’s verfilming liegt er ook niet om, met zijn keiharde weergave van het schrikbewind dat de Camorra in de regio voert. Een film die noodzakelijk is en gewoon werkt. Tevens met Toni Servillo, die dit jaar goed op dreef was.

 

De romantische, paarsige cover gaf me een weeïg gevoel, maar uiteindelijk bleek ‘Ladies in Lavender’ meer dan een guilty pleasure. Hoe durfde ik ook te twijfelen aan het kwaliteitskeurmerk Daniel Brühl? Zoals zo vaak staat zijn aanwezigheid garant voor een mooi, ontroerend verhaal. In dit opzicht dus een stuk minder verrassend.